Ana Sayfa > Umut Çalışan

Asteroid-313

"Nasıl yani?" diye merakla sordu Kubi. Skleraları* şaşkınlıktan yemyeşil olmuş ışıldıyordu. "Şimdi bana, siz dünyalıların hiçbir şey yapmadan, boş boş oturabilecekleri bir günlerinin olduğunu mu söylüyorsun?" "Evet" diye yanıtladım. Ardından hemen "Yani kısmen boş boş geçirecek" diye düzelttim. Sonra sordum "Neden şaşırdın anlamadım, bana sizin gezegende de gün ve ay isimlerinin

Tamamını Oku

Fotoğraftaki Kadın

“İnsan özünde bencil bir mahlûkattı. Bir kez aynı masada oturup bir şeyler paylaşmışsa, kırk yıl boyunca o insanı görmeyecek bile olsa hep bir gün görebileceği konumda olsun isterdi. Onlarca yıl hiç aramayayım ama aradığımda telefonun öbür ucunda olsun, hiç gitmesin, hiç solmasın, hiç ölmesin. Her ölen ahbap, her giden dost,

Tamamını Oku

Otobüs kornası

Sevmiyor beni bu şehrin kadınları; farkındayım. Beni gördüler mi saklanıveriyorlar. Sadece kadınları mı? Söğüt dalları, asma yaprakları bile ben altlarından geçerken gölgelerine sığınmayayım diye içine kapanıyorlar. Hoş ben de onlara bayılmıyorum ya. Elimde olsa hepsinin kökünü kazırdım. Ama elimde değil işte. Işıkları bile sarmıyor be! Geceleyin sokak lambaları, gökyüzünde yıldızları,

Tamamını Oku

– Ben –

  1993 yılının Şubat ayında, soğuk bir Cumartesi günü 15 yaşında bir çocuğun titreyen ellerinde açtım dünyaya gözlerimi. Nedense ondan öncesini hatırlamıyorum. Belli belirsiz birkaç insan, karton kutular, makine gürültüleri, mürekkep kokuları var aklımda ama tam net bir şey yok... İlk başta çocuğun beni koynunda saklaması hoşuma gitmişti. Hatta bunu beni soğuktan

Tamamını Oku

Büyüdükçe eskirmiş şiirler

Yıl 2005, aylardan kasım. O sıralar henüz farkında değilim ama iki yıldır devam eden İstanbul maceramın son zamanları. Hani herkes gelirken "seni yeneceğim İstanbul" diye iddialı bir giriş yapar ya bense daha en başından "İlk fırsatta senden kurtulacağım" diye gelmişim. Hedefim küçük yani. Belki o yüzden sevemedim, sevmek istemedim. Hatta

Tamamını Oku